ตอนที่ 140 แก่แดด

ขุนเขาว่างเปล่าหลังฝนใหม่ ฟ้าอากาศยามสายเย็นดุจฤดูสารท

วันที่สองตอนที่คนตระกูลเจียงออกเดินทาง ถนนยังเต็มไปด้วยโคลน เพื่อไม่ให้เพลารถจมลงในหล่มโคลน ขบวนรถจึงเคลื่อนไปอย่างเชื่องช้า

เจียงต้งรังเกียจขบวนรถที่ค่อย ๆ เคลื่อนไปอย่างยิ่ง เขาเป็นคนชอบเที่ยวเล่นมาแต่ไหนแต่ไร ถึงจะเป็นรองนายอำเภอแล้วก็ยังอดใจไม่ไหว กว่าจะได้เส้นทางราบรื่นเช่นนี้ ทั้งโจรผู้ร้ายและผู้พลัดถิ่นก็ไม่เห็นแม้เงา ย่อมอยากเข้าไปเที่ยวในภูเขาลึก

“พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง ดูเถิดในภูเขานี้สัตว์ป่าชุกชุม ทิวทัศน์ก็งดงาม น้องอยากออกไปเที่ยวสักหน่อย ถ้าไม่ได้ฝึกยิงธนูอีกเลยคงยิงไม่แม่นแล้ว”