ตอนที่ 136 โรคระบาด (2)

สี่ทิศทุ่งนาว่างเปล่ายิ่งนัก ร้อยปีมิเคยพบความแห้งแล้งเช่นนี้ ข้าวต้นแรกถูกภัยแล้งฤดูร้อน ข้าวต้นปลายถูกแมลงกัดกิน เรือนคหบดีไร้ข้าวสารสำรอง เรือนชาวนาไร้เมล็ดข้าวพอประทัง พบผู้คนต่างบอกเล่าซึ่งกันและกัน ทางทำมาหากินยังมืดมนไร้ทิศทาง

บนทางมีผู้พลัดถิ่นมาก ศพคนตายก็มาก ขบวนรถม้าหยุด ๆ ไป ๆ มาตลอดทาง อากาศอบอ้าว ร่างกายผู้ตายในยามเช่นนี้เน่าเปื่อยอย่างหนัก ต่อให้อยู่ไกลก็ยังได้กลิ่นเหม็นจนทนไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเข้าไปใกล้ซึ่งยังเห็นหนอนไต่ยั้วเยี้ยบนซากศพ หนูตาแดงแทะกินอยู่ แมลงวันศพเป็นฝูง ๆ ไต่เต็มไปหมด

ช่างตรงกับคำที่ว่า ศพผู้อดตายเกลื่อนแผ่นดินเสียจริง!