ตอนที่ 118 เจียงอวิ๋น (2)

ม่านรัตติกาลค่อย ๆ ห่มลงมา ท้องฟ้าอันมัวหม่นมีหมู่เมฆทึบหนักลอยเข้ามาเป็นกลุ่ม ๆ ดวงดาวและจันทราค่อย ๆ เลือนหายไป ผืนแผ่นดินยิ่งมืดมิดลง หมู่ตึกเรือนทอดเงาทึบหนักลงมา

ห้องหนังสือเรือนนอก

โจวเอ้อร์พิงเสาระเบียงหน้าประตูอย่างไม่ใส่ท่วงท่า อ้าปากหาวเสียใหญ่โต แล้วพลิกตัวมองผ่านช่องหน้าต่างไปยังเจียงอวี่ที่ยังไม่มีทีท่าจะเหนื่อยล้า ยังคงก้มหน้าก้มตาฝึกเขียนอักษรอยู่ที่โต๊ะ ในใจบ่นพึมพำว่า นายท่านเอ๋ยนายท่าน ในจวนมีคนตาย ท่านกลัดกลุ้มใจก็จริง แต่อย่ามาระบายด้วยการลากคนอื่นมากวนเล่นเช่นนี้เลย! กลางดึกป่านนี้แล้ว ท่านไม่นอน ข้าน้อยก็ทนไม่ไหวแล้วนะขอรับ