ตอนที่ 88 ออกเที่ยว (1)

นับตั้งแต่รู้ว่านางสามารถไปพักที่เรือนสวนได้หลายวัน ความน้อยเนื้อต่ำใจในใจของอู๋ซีก็สลายไปมาก แม้แต่อาหารผักที่ปกติมองอย่างไรก็ไม่เจริญตา นางยังฝืนกลืนลงไปได้ นับประสาอะไรกับโจ๊กข้าวฟ่างพุทราแดงรังนกที่กินจนแทบอาเจียน เพียงกัดฟันกลืนรวดเดียวก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป

ครั้นถึงวันหยุดราชการของเจียงอวี่ รถม้าสามคันก็เคลื่อนออกจากจวนเจียงอย่างเงียบเชียบ มุ่งหน้าไปนอกเมืองหยางโจว

เจียงอวี่กับอู๋ซีนั่งรถม้าคันเดียวกัน โจวเอ้อร์เป็นผู้ขับรถอยู่ด้านนอก ส่วนเอ้อร์เฉียวนั่งห้อยขาอยู่บนคานรถม้า รถม้าค่อย ๆ แล่นผ่านตรอกถนน เสียงล้อบดไปตามทางดังครืดคราด