เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 154
“เช่นนั้น กลับมาพูดถึงคดีนี้กันเถิด ยาเม็ดอันกงหนิวหวงที่ฮ่องเต้เสวยในวันนั้นมีหมายเลขใด?”
เจ้ากรมตุลาการตรวจดูข้อมูลที่เกี่ยวข้องแล้วประหลาดใจยิ่ง “หมายเลขของมันคือ S7th2689”
เมื่อได้ฟังคำตอบ ทุกคนต่างประหลาดใจ พวกเขานึกว่า...
องค์ชายสี่หัวเราะเยาะในใจ “ในหมายเลขไม่มีเลข 4, 5 หรือ 7 ฮูหยินน้อยเจ็ด หยวนชี เจ้าจะว่าอย่างไร?”
มีคนกล่าวคล้อยตาม “ฮูหยินน้อยเจ็ด หยวนชี คราวนี้เจ้าคงปฏิเสธไม่ได้แล้วกระมังว่ายาเม็ดอันกงหนิวหวงที่ฮ่องเต้เสวยมาจากโรงงานผลิตยาซานฉินของพวกเจ้า?”
คนตระกูลหยวนล้วนยืนอยู่ใต้แท่น มองนางด้วยความเป็นห่วง
โจวเจินเจินไม่สนใจพวกเขา กลับเดินเพียงลำพังผ่านแถวโอสถเม็ดที่เรียงเป็นตับ
นางหยิบยาเม็ดอันกงหนิวหวงขึ้นมาดมใต้จมูกอยู่เป็นครั้งคราว
นางดมอย่างละเอียด พยายามแยกแยะข้อมูลบางอย่างจากกลิ่นยา นิ่ววัวกับแผ่นเหมยมีรสและคุณสมบัติคล้ายคลึงกัน นิ่ววัวมีกลิ่นหอมอ่อน รสขมแล้วจึงหวาน ให้ความรู้สึกเย็น ส่วนแผ่นเหมยก็มีกลิ่นหอมอ่อน รสเผ็ดเย็น ทว่าความแตกต่างเล็กน้อยระหว่างทั้งสอง นางรู้ชัดแก่ใจ ดังนั้นนางจึงมั่นใจว่าโอสถเม็ดในมือไม่มีแผ่นเหมย นี่ช่างน่าสนใจนัก ในกล่องยาที่มีหมายเลขถูกต้องและควรบรรจุยาจริง กลับใส่ยาเม็ดที่ไม่มีส่วนผสมของแผ่นเหมยไว้หรือ? หึหึ สองตำลึงเงิน