เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147
หลังเฮ่อช่านจากไป ไม่นานอาสือก็มาแจ้งว่าเฮ่อช่านไปยังเขาเจี้ยงเซียนเพื่อขอเครื่องรางคุ้มภัยให้บุตรชายคนโตที่เกิดจากภรรยาเอก
ต่อเหตุผลข้อนี้ โจวเจินเจินกับหยวนซู่หมิงต่างไม่แสดงความเห็น
ครั้นลงจากเขา คุณชายหยวนก็เงียบมาตลอดทาง
เมื่อมองแผ่นหลังเงียบงันของคุณชายหยวน โจวเจินเจินกัดริมฝีปาก เฮ่อช่านเอ๋ย เฮ่อช่าน เจ้าช่างขุดหลุมพรางได้เก่งนัก เฮ่อช่านมั่นใจว่านางไม่กล้าเล่าเรื่องชาติก่อนให้หยวนซู่หมิงฟังทั้งหมด
โจวเจินเจินเดินเข้าไปดึงแขนเสื้อคุณชายหยวนเบา ๆ
คุณชายหยวนได้สติกลับมา “มีอะไรหรือ?”
โจวเจินเจินเห็นว่าเขาไม่เหมือนกำลังโกรธ จึงโล่งใจ แล้วอดสงสัยไม่ได้ว่าเหตุใดเมื่อครู่เขาจึงเงียบ “พี่เจ็ดกำลังคิดอะไรอยู่หรือ?”
“เมื่อครู่ข้ากำลังคิดเรื่องบางอย่างอยู่ ส่วนคิดอะไรนั้น พอกลับถึงรถม้าแล้วข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง” ระหว่างพูด หยวนซู่หมิงก็จัดผ้าคลุมที่ถูกลมภูเขาพัดจนเบี่ยงให้เข้าที่
โจวเจินเจินก้าวเข้าไปกอดเขา “พี่เจ็ด รออีกสักพัก ข้ามีเรื่องจะบอกท่าน”