เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 112
วันรุ่งขึ้น เมื่อส่งมอบเขาเหมิง คนของตระกูลหลี่ต้องถอนกำลังลงจากเขาให้หมดสิ้น
อันที่จริงคืนก่อน ตระกูลหวังจัดคนไปเฝ้าตรงทางแยกไว้แล้ว ป้องกันตระกูลหลี่ฉวยความมืดทำการใหญ่เป็นครั้งสุดท้าย ใครจะรู้ว่าคืนก่อนพวกเขากลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ ทำให้ดูราวกับตระกูลหวังใช้ใจคนพาลคาดเดาสุภาพชน
เช้าตรู่ หวังเหยียนซีมาด้วยตนเอง
จูหยวนเฉินกับชิวเยว่ถิงก็มาด้วย ทว่าขณะนี้ทั้งสองซ่อนตัวอยู่ไม่ไกล รอเพียงให้ตระกูลหวังกับตระกูลหลี่ส่งมอบตำลึงเงินกันเสร็จ พวกเขาก็จะขึ้นเขาทันที
“ส่งมอบกันเถิด!” หวังเหยียนซีมองหลี่ซง
“ได้!” หลี่ซงพยักหน้า
เวลานี้บนเขาเหมิงเหลือเพียงชาวไร่สมุนไพรที่บุกเบิกเพาะปลูกวัตถุดิบปรุงยา กับคนงานเบ็ดเตล็ดในคฤหาสน์ ส่วนคนของหยวนซู่หมิงทยอยถอนตัวออกจากเขาเหมิงไปตั้งแต่หลายวันก่อน โดยแยกย้ายกันไป ดังนั้นหลี่ซงจึงไม่หวั่นเกรงสิ่งใด
ทุกคนที่ถอนลงจากเขาเหมิงต้องถูกค้นตัว เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาลักลอบนำทองออกไป
ชาวไร่สมุนไพรต่างงุนงงยิ่ง หลี่ซงย่อมรู้สาเหตุ จึงแค่นหัวเราะในใจ ปล่อยให้พวกเขาทำไป เขารับปากว่าจะชดเชยเงินทองแดง 200 ตำลึงเงินให้ทุกคนที่ถูกค้นตัว การส่งมอบจึงเสร็จสิ้นอย่างราบรื่น