เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 104
วันหนึ่ง บัณฑิตสิบกว่าคนออกเดินทางจากเชิงเขาอย่างเอิกเกริก มุ่งหน้าไปตามถนนที่คนของสกุลหลี่เพิ่งขยายให้กว้างขึ้น
หลี่จื้อเดินนำทางอยู่ข้างหน้า อารมณ์สนทนาคึกคักยิ่งนัก ตลอดทางเขาแนะนำสถานที่กินเที่ยวบนเขาให้สหายร่วมสำนักฟัง
“บนเขาเหมิงมีทะเลสาบอยู่แห่งหนึ่ง ไม่ไกลจากหมู่บ้านของพวกเรา ตอนนี้ผิวน้ำกลายเป็นน้ำแข็งแล้ว แต่ไม่เป็นอุปสรรคต่อการตกปลา แค่ใช้ก้อนหินทุบน้ำแข็งให้เป็นรูแล้วหย่อนเบ็ดลงไป ปลาที่ติดเบ็ดมีไม่น้อยเลย อีกทั้งน้ำในทะเลสาบนั้นมาจากธารน้ำพุบนเขา รสชาติของปลาอร่อยยิ่งนัก”
“ข้าให้ผู้ดูแลกิจการที่ประจำอยู่บนเขาเหมิงเตรียมกวางดาวที่ชำแหละเรียบร้อยตัวหนึ่ง รวมถึงสัตว์ป่าอย่างเห็ดหูหนูไว้ในศาลาริมทะเลสาบแล้ว ทั้งยังเตรียมถ่านไฟไว้อีกด้วย พอไปถึง พวกเราจะตกปลาบนทะเลสาบน้ำแข็ง ย่างกวางย่างเนื้อ ใช้เตาดินแดงต้มสุราและชงชา...”
ชิวเย่มองหลี่จื้อที่พูดจาฉะฉาน แววตาครุ่นคิด
ไฉฮวาซึ่งยืนอยู่ข้างเขารอจนหลี่จื้อพูดจบ จึงถามด้วยความสงสัยเล็กน้อยว่า “หลี่จื้อน้อย ได้ยินพี่ชิวบอกว่า ก่อนวันเหมายัน สกุลหลี่ของพวกเจ้าต้องชดใช้เงินให้สกุลหวังถึง 2,400,000 ตำลึงเงิน รวมเป็นเงิน 2,400,000 ตำลึงเงินทีเดียว เหตุใดเจ้ายังมีอารมณ์ขึ้นเขามาเที่ยวกับพวกเราอีกเล่า?”
ปิดท้ายตอน
บัดนี้หิมะใหญ่ผ่านพ้นไปแล้ว เหลือเวลาอีกไม่นานก็จะถึงวันเหมายัน