เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95
โจวเจินเจินกับพี่น้องอีกสองคนเดินออกไป คนสกุลหลี่ต่างลุกขึ้นมาส่ง
พี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนโตหลี่ฟ่างรีบร้อนลุกขึ้น แล้วเซไปเล็กน้อย โจวเจินเจินตาไวมือไว รีบประคองเขาไว้ “ระวัง!”
พี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนโตหลี่ฟ่างคลอดก่อนกำหนด สติปัญญาไม่มีปัญหา เพียงแต่พูดช้ามาก ปฏิกิริยาช้ากว่าผู้อื่นครึ่งจังหวะ เวลาเดินก็โงนเงนโยกเยกเหมือนเป็ด ดูไม่งามนัก
ตั้งแต่เมื่อครู่เขานั่งอยู่ตรงนั้นมาตลอด ยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่ไม่ค่อยพูดจา
หลังจากยืนมั่นคงแล้ว เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างขัดเขินเมื่อผ่านไปพักใหญ่ “ขอบคุณ...น้องหญิงลูกพี่ลูกน้องเจินเจิน”
โจวเจินเจินพยักหน้า แล้วจึงปล่อยมือจากแขนของเขา
ครั้นถึงมื้อเย็น ท่านลุงฝ่ายมารดาและน้าชายรองของพวกเขาก็ปรากฏตัวในที่สุด
จนกระทั่งพวกเขาปรากฏตัว ท่านน้าชายทั้งสอง (สองตำลึงเงิน) ยังคงหารือเรื่องบางอย่างอยู่ ครั้นเห็นพี่น้องสามคน จึงค่อยเก็บสีหน้าเคร่งขรึมแล้วเผยรอยยิ้ม
โจวเจินเจินสังเกตสีหน้าของพวกเขาอย่างละเอียด ระหว่างคิ้วแฝงความเหนื่อยล้าไว้ไม่มิด ทว่าสายตาที่มองพวกนางกลับอ่อนโยน ทั้งยังสั่งห้ามเด็ก ๆ ในบ้านรังแกพวกนางสามพี่น้อง และห้ามพวกนางออกไปเที่ยวเล่น ให้คอยอยู่เป็นเพื่อนโจวเจินเจินทั้งสามคนให้มาก