เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 79
พ่อหนุ่มสิบคนล้มป่วยหรือขาอ่อนแรงจนเดินเข้าห้องสอบไม่ไหว บ้างตาแดงก่ำ บ้างยกมือเช็ดน้ำตา ภาพนี้ชวนให้คนมองปวดใจและเศร้าสลด พลาดคราวนี้ไปก็ต้องรออีกสามปี ใครจะรู้ว่าอีกสามปีข้างหน้าจะเป็นเช่นไร
แน่นอนว่ายังมีคนที่สมน้ำหน้า โดยเฉพาะคนที่จำได้ว่าพวกเขาล้วนมาจากตระกูลโจวแห่งหลูเจียง และไม่ลงรอยกับตระกูลโจว ต่างถือเรื่องนี้เป็นเรื่องขบขันแล้วเล่าต่อกลับไปยังหลูเจียง
โจวโย่วให้เด็กติดตามช่วยพยุงลงจากรถม้า บนรถมีถังส้วมวางอยู่ พวกเขาท้องเสียไม่หยุด หากไม่เตรียมถังส้วมไว้ใกล้มือสักใบสองใบ และเตรียมเงินสองตำลึงเงินไว้ เกรงว่าจะขายหน้าเอาได้
เขามองประตูห้องสอบที่ปิดสนิท มือเท้ายังคงไร้เรี่ยวแรง ในใจหัวเราะเยาะตนเอง ยอมตัดใจเสียเถิด หากไม่ยอมตัดใจแล้วจะให้คนหามเข้าไปในห้องสอบหรือ? ต่อให้เขายินดี ผู้คุมสอบก็ไม่ยินดีด้วยหรอก
“ทุกคนตั้งสติกันก่อน คราวนี้พวกเราถูกคนเล่นงานแล้ว กลับไปแจ้งประมุขตระกูลอาวุโสกับคนอื่น ๆ กัน”
“พี่โย่ว ท่านว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอาจี้พวกเขาหรือไม่?” เด็กหนุ่มคนหนึ่งซึ่งอายุน้อยกว่าเอ่ยถามอย่างลังเล
โจวโย่วสีหน้าเคร่งขรึม “กลับไปค่อยว่ากัน”
เวลานี้โจวเจียฟางยังคงสงบ ไม่รู้เลยว่าผู้เข้าสอบของปีนี้ประสบปัญหาใหญ่หลวงเพียงใด
วันนั้นการส่งมอบนอแรดระหว่างตระกูลโจวกับตระกูลเสิ่นเสร็จสิ้น วันรุ่งขึ้นเหอถูจึงประกาศข่าวว่าหมึกยาสกุลโจวได้รับเลือกเป็นหมึกบรรณาการ และมีเงินสองตำลึงเงินเป็นค่าใช้จ่าย