เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 67
เสิ่นลวี่พาบุตรสาวเพิ่งออกจากคุกใหญ่ กำลังจะขึ้นรถม้ากลับบ้าน ก็ถูกโจวไห่ขวางเอาไว้
“แซ่เสิ่น วันนี้ก็วันที่สามแล้ว เมื่อไรจะปล่อยพี่เจินออกมา? อย่าลืมว่านี่เป็นสิ่งที่เจ้ารับปากไว้ อย่ากลับคำเชียว!”
เสิ่นลวี่เพิ่งไปพบโจวเจินเจินกับโจวเฉินมา และถูกทั้งสองปฏิเสธกลับมาทั้งคู่ อารมณ์จึงไม่ดีอยู่แล้ว พอเห็นโจวไห่ก็ยิ่งโกรธจนไฟลุกในอก รู้สึกเพียงว่าให้คนแซ่โจวตายหมดทุกคนไปเสียได้ก็ดี ใครจะยอมจ่ายตำลึงเงินสองตำลึงให้พวกนั้นกัน
“พูดสิ! อย่าคิดว่าไม่ส่งเสียงแล้วจะถือว่าเรื่องจบ!”
เสิ่นลวี่ข่มกลั้นโทสะที่จวนเจียนจะปะทุ มือใต้แขนเสื้อขยับนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ถูไปมาไม่หยุด เขาแทบกัดฟันเค้นคำออกมา “พรุ่งนี้! พวกเจ้ามารับคนได้เลย”
ช่างตอบตกลงง่ายดายนัก? โจวไห่มองเขาอย่างคลางแคลง “ตอนนี้ไม่ได้หรือ?”
เสิ่นลวี่แค่นเสียงเย็น “โจวไห่ เจ้าไม่คิดว่าคุกใหญ่นี้เป็นของตระกูลเสิ่นเปิดไว้หรอกกระมัง?” กล่าวจบเขาก็พาบุตรสาวเดินผ่านข้างกายอีกฝ่ายไป ขี้เกียจจะใส่ใจเจ้านกโง่นี่
โจวไห่พึมพำเสียงเบา “เห็นพ่อลูกเข้าออกคุกใหญ่สะดวกเหมือนกลับบ้าน ใครจะไม่คิดเช่นนั้นเล่า?”
คำพูดนี้บังเอิญเข้าหูเสิ่นลวี่พอดี เขาแทบกระอักเลือด คนแซ่โจวสมควรตายให้หมด!