เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 63
หลังจากโจวเจินเจินนั่งรถม้าออกจากบ้านไปได้ไม่นาน มือปราบหลวงกลุ่มหนึ่งก็มาถึงโจวเจียฟาง เมื่อไม่พบคนที่เรือนสี่และเรือนสกุลหลัก จึงสอบถามจนรู้ว่าโจวเจินเจินนั่งรถม้าออกไปแล้ว ก่อนจะไล่ตามไป
เวลานี้ฟ้าสว่างแล้ว ผู้คนเริ่มสัญจรไปมาบนถนน
ยังมีคนกลุ่มหนึ่งที่มุ่งตรงไปยังจุดหมาย ทว่าพอไปถึงกลับตะลึงงัน “เอ๊ะ โอสถสถานซานฉินถูกที่ว่าการหลวงสั่งปิดได้อย่างไร”
พวกเขาอุตส่าห์เดินทางมาจากแดนไกลตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อซื้อยา ไม่ง่ายเลยนะ คิดไม่ถึงว่าจะเห็นประตูใหญ่ของโรงยาถูกติดผนึกไว้แล้ว
เพื่อนบ้านใจดีที่อยู่ข้าง ๆ โผล่หน้าออกมาอธิบายให้พวกเขาฟัง “ได้ยินว่าเถ้าแก่ของโอสถสถานซานฉินพัวพันกับคดีหนึ่ง จึงถูกสั่งปิดชั่วคราว”
ผู้มาเยือนถามด้วยความเป็นห่วง “แล้วเถ้าแก่ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”
“ตัวคนไม่เป็นไร แต่โรงยาเปิดไม่ได้แล้ว” เพื่อนบ้านเบ้ปาก “พวกเจ้ายังกล้าใช้ยาของนางอีกหรือ”
คำพูดนี้ราวกับเปิดประตูให้พวกเขาพูดกันไม่หยุด “กล้าสิ เหตุใดจะไม่กล้า เจ้าไม่รู้หรือว่ายานี้ได้ผลเพียงใด ลูกกลอนบ๊วยดำขับพยาธิที่ข้าซื้อกลับไปเมื่อวาน วันนี้ลูกข้าถ่ายพยาธิออกมาเต็มท้อง เช้านี้ความอยากอาหารก็ดีขึ้น กินโจ๊กธัญพืชไปชามใหญ่ตั้งแต่เช้าตรู่ นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ข้ายังกะว่าวันนี้จะมาซื้อยาอื่นกลับไปเก็บไว้เผื่อฉุกเฉินเสียหน่อย ลูกกลอนบ๊วยดำขับพยาธิของบ้านนางได้ผลถึงเพียงนี้ ยาอื่นก็คงเป็นยาดีเหมือนกันกระมัง”
เพื่อนบ้านกลอกตา ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่าคำพูดนี้มีเหตุผลเกินไป จนข้าเถียงไม่ออก