เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46
หวงเหวินพำนักอยู่ที่หลูเจียงสามวัน ก่อนออกเดินทางกลับเจียงอิน ในช่วงสามวันนี้ เขาเห็นว่าโจวเฉินรู้ความและมีเหตุผลขึ้นกว่าแต่ก่อน ทั้งยังขยันเรียนมากขึ้นด้วย การเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่ที่สุดย่อมเป็นโจวเจินเจิน คุณหนูผู้เป็นญาติผู้นี้ ไม่คิดเลยว่าพอไม่ได้พบกันหนึ่งปี นางจะเติบโตถึงเพียงนี้ ราวกับโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นในชั่วข้ามคืน คิดว่านายท่านผู้เฒ่าและนายท่านทั้งสองกับฮูหยินทั้งหลาย เมื่อได้ข่าวเหล่านี้แล้วคงวางใจได้เสียที ยามนั้นเขายังมอบตำลึงเงินให้เป็นของกำนัลด้วย
ตอนหวงเหวินกลับ โจวเจินเจินเตรียมของขึ้นชื่อจากหลูเจียงไว้มากมาย บรรทุกเต็มรถม้าสองคัน ล้วนเป็นน้ำใจจากพี่น้องทั้งสอง นางยังมอบผ้าปิดตาคลายเมื่อยที่ทำขึ้นเองไปด้วยส่วนหนึ่ง อีกอย่างก็คือยาเม็ดอันกงหนิวหวง ยานี้ให้ท่านตาของนางพกไว้ป้องกันตัวย่อมเหมาะนัก ทว่านางมีแผนของตน จึงให้ไปเพียงสองเม็ด
หลังส่งหวงเหวินจากไป โจวเจินเจินก็เริ่มวุ่นวายขึ้นมา
นับแต่รวบรวมหลัวเฉิงกับเถ้าแก่ร้านเจียงและคนอื่น ๆ มาได้ เรื่องที่นางสั่งการลงไปก็มีคนจัดการ ทั้งยังทำงานกันรวดเร็วมาก
อย่างเช่นโรงยา ที่ก่อนหน้านี้คืบหน้าไม่เร็วนัก บัดนี้เปลี่ยนแปลงไปวันต่อวัน ตั้งแต่เลือกทำเลจนถึงตกแต่งร้าน นอกจากบางครั้งที่ตัดสินใจไม่ได้ หลัวเฉิงกับเจียงจึงมาขอความเห็นจากนางแล้ว โจวเจินเจินแทบไม่ต้องออกแรง คาดว่าอีกไม่นาน โรงยาของนางก็จะเปิดกิจการได้แล้ว ทั้งสองยังขอความเห็นจากนางเรื่องตำลึงเงินด้วย