เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31
เมื่อจัดการเรื่องนี้เสร็จ โจวเจินเจินก็อารมณ์ดีอยู่ไม่น้อย
บัดนี้เข้าสู่ช่วงกลางฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ท้องฟ้าโปร่ง อากาศเย็นสบาย เมื่อคืนยังมีฝนสารทฤดูตกลงมาคราหนึ่ง อากาศจึงเย็นสบายยิ่ง นาน ๆ ทีจะได้ออกจากบ้าน เมื่อนึกถึงความตั้งใจที่จะเปิดโรงยา โจวเจินเจินจึงอยากเดินเล่นดูเสียหน่อย เผื่อจะพบร้านที่เหมาะให้เช่า
ถนนที่นางเดินอยู่เรียกว่าถนนฉีฝู สินค้าที่วางขายล้วนเป็นของเกี่ยวกับพุทธศาสนา เช่น ธูปและประทัด แน่นอนว่ายังมีพ่อค้าแม่ขายของกินเล่นอยู่ไม่น้อย
วันนี้ไม่ใช่วันขึ้นหนึ่งค่ำหรือสิบห้าค่ำ ทั้งยังไม่ใช่วันนัดตลาด ถนนจึงไม่คึกคักนัก แต่สำหรับโจวเจินเจินแล้ว บรรยากาศเช่นนี้กำลังพอดี นางบังเอิญเห็นแผงหนึ่งขายลูกประคำ รูปแบบคล้ายกับเส้นที่นางสวมอยู่ไม่น้อย
โจวเจินเจินเดินเข้าไป คนเฝ้าแผงเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสามสิบถึงสี่สิบปี เขาสวมชุดยาวสีเขียว ท่วงท่าสงบ มือถือม้วนตำรา แม้อยู่ท่ามกลางตลาดอันวุ่นวายก็ยังดูราวกับมีโลกส่วนตัว ไม่ถูกรบกวนด้วยเสียงอึกทึก
เมื่อพวกนางมาถึง ชายวัยกลางคนไม่แม้แต่จะเงยหน้า เพียงกล่าวว่า “หากมีชิ้นใดถูกตา ก็วางเงินตราให้ตรงราคาแล้วหยิบไปได้เลย”
คนผู้นี้ดูไม่เหมือนคนที่หาเลี้ยงชีพในตลาดเลย
โจวเจินเจินดูท่าจะเดินเที่ยวอีกนาน ผู้บังคับรถม้าเฒ่าจงจึงเข้าไปถามนางว่า จะขับรถม้าไปจอดตรงหัวมุมถนนด้านหน้า ซึ่งเป็นปลายถนนดีหรือไม่ มิเช่นนั้น หากตามหลังนางไปตลอดก็จะกีดขวางผู้อื่น
โจวเจินเจินโบกมือให้พวกเขาไปได้