กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 444 เพราะฉะนั้นแท้จริงแล้วอาจารย์ยังไม่ตาย
หลังพิธีศพของหลี่เหล่าจบลง หยุนเซิงเซิงเหนื่อยจนแทบยกมือไม่ขึ้น
นางไม่บอกใคร แอบกลับไปหยุนเจีย เข้าลานของตัวเองและเข้าไปในห้อง
ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป นางก็ชะงัก
ผ่านไปสี่ปี ทุกสิ่งในห้องกลับยังเหมือนเดิมไม่ต่างจากตอนที่นางจากไป
กระจกทองแดงบนโต๊ะแต่งหน้าเปลี่ยนเป็นกระจกเงา ถูกเช็ดจนสะอาดไร้ฝุ่น
แจกันตรงมุมห้อง หมอนปักลายเก่าคร่ำคร่าสองใบข้างหัวเตียง แม้แต่สายกระดาษนกกระเรียนที่นางเคยพับซึ่งแขวนอยู่ริมหน้าต่าง ก็ยังอยู่ที่เดิมครบถ้วน
ราวกับนางไม่เคยจากไปไหน
นางไม่กล้าคิดต่อ กลัวว่าหากพูดออกมา น้ำตาจะไหล
เพราะตอนนี้นางแค่อยากร้องไห้ขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ