กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 312 ลูกของข้าหายไปแล้ว
หยุนหยาหยาชะงัก ดวงตาค่อย ๆ แดงก่ำ
นางไม่คิดเลยว่าเพียงปักทวนซ่านผืนหนึ่ง ทุกคนจะชื่นชมกันถึงเพียงนี้
นางเม้มริมฝีปากแล้วพยักหน้าแรง ๆ ก้อนหินใหญ่ที่กดทับใจมานานพลันคลายออกเล็กน้อย ในที่สุดนางก็หาเงินด้วยสองมือของตนเองได้ และมีความสามารถเลี้ยงดูลูกแล้ว
หลังจากนั้นอู่ฉางชุน ฝูซิง เซี่ยจื่อ อู๋เซี่ย และคนอื่น ๆ ต่างมอบของขวัญของตน มีทั้งมีดสั้น ผ้าเช็ดหน้า ถุงหอม และปิ่นปักผม ทุกชิ้นล้วนเปี่ยมด้วยน้ำใจ
หยุนเซิงเซิงเก็บของทั้งหมดด้วยความยินดี กอดไว้เต็มอ้อมแขน ยิ้มจนหุบปากไม่ลง