กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 288 นี่คือลูกชายของข้า
หยุนเซิงเซิงกับหยุนเพียนเพียนเดินผ่านระเบียงไปยังห้องข้างในเรือนหลัง
เมื่อผลักประตูเข้าไป ในห้องมีเพียงตะเกียงน้ำมันดวงเล็กให้แสงสลัว
หยุนหยาหยาหดตัวอยู่บนเก้าอี้ตรงมุมห้อง ในอ้อมแขนกอดเด็กไว้แน่น ร่างกายเกร็งขมึงราวกับสายพิณที่พร้อมขาดผึงได้ทุกเมื่อ
เมื่อได้ยินเสียงประตู นางก็เงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ความหวาดกลัวเช่นนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพียงชั่วข้ามคืน แต่เป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณที่ฝังลึกถึงกระดูกของคนซึ่งเคยถูกหลอก ถูกขาย ถูกทุบตี ถูกไล่ล่า
และผ่านการเชื่อใจแล้วถูกทรยศซ้ำแล้วซ้ำเล่า