กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 283 เพียนเพียน ข้าเวียนศีรษะอยู่บ้าง
หยุนเฉียวเฉียวกับหยุนเซิงเซิงรอได้ไม่นาน หลี่เหล่าก็รีบร้อนมาถึง
เขาสวมเสื้อผ้าสั้นคล่องตัว พับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอก เหน็บถุงหยินเจินที่พกติดตัวไม่เคยห่างไว้ตรงเอว ยามก้าวเดินก็พัดลมให้พัดตาม
เส้นผมขาวปลิวไสวอยู่กลางสายลม
เมื่อเห็นกล่องไม้จื่อถานที่หยุนเซิงเซิงประคองอยู่ในมือ ดวงตาของเขาก็เป็นประกายวาบ
เขารับกล่องมาเปิดทันที ก่อนประคองหลิงจือหยกที่เปล่งประกายอบอุ่นออกมาอย่างระมัดระวัง พลิกดูไปมาครู่ใหญ่ แล้วโน้มเข้าไปดมใกล้ปลายจมูก
รอยยิ้มเจิดจ้าดุจวัยหนุ่มผลิบานบนใบหน้า แม้แต่น้ำเสียงก็สูงขึ้นกว่าปกติ
“คราวนี้ดีแล้ว ไอ้หนุ่มนั่นมีทางรอด!”
“ยัยหนูน้อย รีบมา ไปปรุงยากับอาจารย์!”