กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 280 พี่สี่ของข้าเป็นแม่ทัพหญิง
หลังแน่ใจว่าหยุนเฉียวเฉียวกับคนอื่น ๆ ออกไปแล้ว หยุนเซิงเซิงก็ลงมืออย่างรวดเร็ว
นางกวาดเอาของชิ้นเล็ก ๆ ที่เหลือ หยิบง่าย และมีราคาไปจนหมดด้วยความเร็วราวลมฤดูใบไม้ร่วงพัดใบไม้ร่วง
มิติเก็บของใส่ไม่พอแล้ว นางก็ยัดใส่อกเสื้อ แขนเสื้อ ปลายขากางเกง รองเท้า สอดไว้ตามเข็มขัด และซ่อนไว้ในผม
สุดท้ายนางมองกระจกทองแดงประดับอัญมณีข้างหัวเตียงอย่างอาลัย [กระจกทองแดงบานนี้สวยจริง ๆ แต่มันใหญ่เกินไป ใส่ไม่ลงจริง ๆ]
[ทงจื่อ ตอนนี้ข้าอยากได้มิติเก็บของที่ใหญ่กว่านี้เหลือเกิน!]
เสี่ยวเหมาถวนจื่อกระโดดบนไหล่นางสองที “ฮิ ๆ เช่นนั้นโฮสต์คิดจะพิชิตใจนายเอกทั้งหลายหรือ?”