กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 277 แตะต้องก็ไม่ยอมให้แตะ
หยุนเฉียวเฉียวคลำไปตามทิศทางที่จำได้ ฝีเท้าแผ่วเบาราวแมว ลมหายใจถูกกดให้เบายิ่ง
รูปแบบการลาดตระเวนตลอดทาง นางจดจำไว้ในหัวตั้งนานแล้ว ก่อนเลี้ยวแต่ละครั้งก็สามารถฉวยจังหวะช่องว่างที่หน่วยลาดตระเวนสวนกันได้อย่างแม่นยำ
ครั้นเลี้ยวผ่านมุมหนึ่งของลาน นางก็ได้กลิ่นหอมจาง ๆ
ไม่ใช่กลิ่นดอกไม้ ไม่ใช่กลิ่นกำยาน หากเป็นกลิ่นหอมเร้นลับที่ปนไอชื้น คล้ายมีคนกำลังอาบน้ำอยู่ในห้อง ไอน้ำร้อนอบอวลไปด้วยกลิ่นกาย ลอดออกมาตามช่องประตู
นางหยุดฝีเท้า
จากนั้นก็ได้ยินเสียงที่ฟังดูไม่ชอบมาพากล
คล้ายเสียงครางอู้อี้ที่ถูกกดปากไว้ แล้วเค้นออกมาจากลำคอ
ท่ามกลางเสียงนั้นยังมีเสียงน้ำกระเพื่อมซ่า ๆ แทรกอยู่ด้วย