กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 246 เงินทั้งหมดที่ให้คนยากจนไปจนสิ้น
หลังออกจากโรงงานแก้ว รถม้าของหยุนเซิงเซิงกับยั่นสือจิ่นไม่ได้กลับเข้าเมืองทันที หากเลี้ยวไปทางไร่แทน
ซุนฉางไจ้กับชุ่ยซื่อยังพักอาศัยอยู่ที่นั่นพร้อมกับทารกทั้งห้าคน
ทารกทั้งห้าลืมตาดูโลกมาได้สองเดือนกว่าแล้ว แต่ละคนผิวขาวเนียน อวบอ้วน แขนขาเป็นปล้อง ๆ ราวกับรากบัว
พวกเขานอนอยู่ในเปล ส่งเสียงอ้อแอ้พลางโบกกำปั้นเล็ก ๆ ไปมา
หยุนเซิงเซิงมองดูทีละคน ปากก็พึมพำว่า “คนโต คนรอง คนที่สามเหมือนแม่ เสี่ยวอู่เหมือนพ่อ”
“ช่างตรงกับคำกล่าวนั้นจริง ๆ ลูกชายเหมือนแม่ ลูกสาวเหมือนพ่อ!”
“แต่คนที่สี่นี่เป็นอะไรกันแน่? มองอย่างไรก็ไม่เหมือนใครเลย”