กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 126 เจ้าส่งดอกไม้ป่าให้องค์ชาย
หยุนซวงซวงเดินอยู่บนทางเดินในวังสายหนึ่งซึ่งลึกเข้าไปในพระราชวัง
แผ่นศิลาสีครามใต้เท้าถูกแดดเที่ยงวันแผดเผาจนร้อนระอุ แม้สวมรองเท้าปักก็ยังสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผดเผา
นางเดินอย่างรวดเร็ว บนหน้าผากมีเม็ดเหงื่อผุดซึมละเอียด ทว่านางไม่มีเวลาจะเช็ด
นางกำนัลตัวน้อยที่เดินผ่านมาพอเห็นนาง ต่างหยุดฝีเท้าแล้วค้อมกายคำนับอย่างนอบน้อม เรียกนางว่า “คารวะจ่างซื่อกูกู”
หยุนซวงซวงวัยสิบหกปีแตกต่างจากข้าราชการสตรีตัวน้อยที่เคยหวาดกลัวทุกสิ่งในยามเพิ่งเข้าวังอย่างสิ้นเชิง
ตลอดเวลากว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา นางผ่านมันมาได้อย่างไร มีเพียงตัวนางเองเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด