เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 96 บุรุษชั่วช้าก็สมควรไสหัวไป
เวลาเคลื่อนคล้อยมาถึงปลายปีอย่างรวดเร็ว
ขบวนเนรเทศยังไปไม่ถึงจุดหมาย บนทุ่งร้างทางซีเป่ยไร้บรรยากาศต้อนรับปีใหม่แม้แต่น้อย มีเพียงลมหนาวที่เย็นเยียบกว่าปกติ
หยุนเพียนเพียนกับอู่ฉางชุนปรึกษากัน แล้วส่งจดหมายกลับบ้าน บอกว่าปีใหม่นี้จะไม่กลับไป
พวกเขาตั้งใจรอให้คนทั้งครอบครัวหมิงหวางฝู่เดินทางถึงซีเป่ยอย่างปลอดภัยและจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก่อนค่อยกลับ
อู่ฉางชุนยิ้มหน้าบาน “ถึงกลับไปตอนนี้ก็ไม่ทันอาหารค่ำส่งท้ายปีอยู่ดี สู้พักรับลมซีเป่ยที่นี่อีกสักหลายวัน กินลมให้อิ่มไปเลย”
หยุนเพียนเพียนยากนักจะเผยรอยยิ้มออกมาครั้งหนึ่ง
เมื่อได้ยินว่าพวกเขาจะไม่กลับไป คนในหมิงหวางฝู่ต่างตื่นเต้นยินดี ทั้งยังรู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง
หากไม่ใช่เพราะพวกเขา ทั้งสองก็คงไม่ต้องมาลำบากอยู่ที่นี่
เจินหลินชิงยิ่งรู้สึกผิดเต็มหัวใจ ลอบสาบานว่าแต่นี้ไปจะดีกับหยุนเพียนเพียนให้มาก ทุกอย่างจะฟังนาง