กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 หยุนหลินหลินดันเจอเคราะห์เข้าเต็ม ๆ
หยุนหวยอันลุกขึ้นจากพื้นแล้วไล่ตามไปสองก้าวอย่างโซเซ
ฝุ่นยังไม่ทันจางก็ฟุ้งคลุ้งจนจับเต็มศีรษะและใบหน้า เขาตะเบ็งเสียงด่าลั่น
“ไอ้สัตว์เดรัจฉานชั่วช้า!”
“ไอ้ชาติชั่วไร้ทายาท!” เขาสรรหาคำด่าที่นึกออกมาใช้จนหมด
แต่จะด่าไปมีประโยชน์อะไร? อีกฝ่ายหนีไปไกลจนลับตาแล้ว
ทั้งเกวียนวัว สินสอด เสบียงแห้ง ห่อผ้า แม้แต่ปิ่นเงินของเหลียงต้าฮวาก็หายไปหมด
บนถนนดินเหลือเพียงรอยล้อเกวียนลึก ๆ หลายเส้นกับฟันหน้าของเหลียงต้าฮวาที่เปื้อนดิน
เหลียงต้าฮวาทรุดนั่งอยู่บนถนนดิน แขนข้างหนึ่งกอดหยุนหยาหยา อีกข้างกอดหยุนหลินหลิน ร้องไห้ฟูมฟายขึ้นฟ้า