กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 28 ไปนั่งเล่นที่บ้านข้า
ซ่งเสี่ยวหลินมองคนที่อยู่ในเหตุการณ์ คิดว่าทุกคนเป็นคนกันเอง จึงไม่ได้ปิดบัง
“เชื่อถือได้ก็จริง แต่มีอยู่สองคำ…”
“อันตราย”
“บางครั้งโชคดี ขนของไปกลับเที่ยวหนึ่งก็ทำเงินได้มากพอให้กินอยู่สบายทั้งปี แต่บางครั้งก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ทั้งคนทั้งสินค้าต้องทิ้งชีวิตไว้ข้างนอก”
เจินหลินชิงขมวดคิ้วแล้วพยักหน้า “ความเสี่ยงไม่ใช่น้อยจริง ๆ”
“ใครว่าไม่ใช่ล่ะ” ซ่งเสี่ยวหลินถอนหายใจ “ถ้าหาเงินง่ายอย่างนั้น คนทั้งถนนคงไม่มีใครทำนา ต่างพากันไปนอกด่านหมดแล้ว”
“พูดตามตรง ผ้าไหม ผ้าทอ และใบชาของพวกเรา พอไปถึงนอกด่านก็ขึ้นราคาได้สี่ห้าเท่าสบาย ๆ คนที่นั่นเห็นของพวกนี้เป็นของล้ำค่า ส่วนทอง เงิน