กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 10 โครงกระดูกน้อยดุจหยกสลัก
หยุนหวยคังหัวเราะเย็นชาในใจ
พี่ชายใหญ่ช่างไร้ยางอายจริง ๆ หากเขาไม่ได้พาคนกลับมาก่อน พวกนั้นคงรีบแย่งกันแบกกลับบ้านไปแล้ว
นี่คือตั๋วเงินที่ยังมีลมหายใจ ใครบ้างไม่อยากได้?
แต่เรื่องนี้พูดออกมาตรง ๆ ไม่ได้
หยุนหวยคังยิ้มอย่างเที่ยงธรรม “ดูจากหน้าตาของคนผู้นั้นก็ไม่เหมือนคนร้าย เขานอนอยู่ตรงนั้น หากพวกเราไม่ช่วย อีกเดี๋ยวก็ถูกหมาป่าคาบไปแล้ว
พี่ใหญ่ไม่ได้ชอบอ้างตัวเป็นสุภาพชนมาตลอดหรือ? สุภาพชนจะเห็นคนใกล้ตายแล้วไม่ช่วยได้อย่างไร?”
หยุนหวยอันถูกคำพูดนี้ทำให้ชะงักงัน
เขาเหลือบมองหยุนหวยคังอย่างกลัดกลุ้ม “ปกติไม่เห็นน้องรองใจดีขนาดนี้”