บทที่ 17 เพราะยังไงเสียนั่นก็คือลูกของสัตว์เทพ

เยี่ยหร่านอินจำได้ว่าเยี่ยอี้หลันเคยบอกว่าใจกลางป่ามีสัตว์อสูรระดับราชาอยู่ และโดยปกติแล้วผู้ฝึกตนที่เข้าไปมักจะรอดกลับมาได้เพียงหนึ่งในสิบ นางจึงตัดสินใจทันที: "โดดลงไป!"

"เอ๊ะ? โดดลงไปหรือเจ้าคะ? แต่คุณหนูไม่มีพลังยุทธ์ ความสูงขนาดนี้..." ป้าอวิ๋นกล่าวด้วยความกังวล

"ไม่เป็นไร ป้าอวิ๋นดูแลพี่รองให้ดี ไม่ต้องห่วงข้า"

เมื่อเยี่ยหร่านอินพูดจบ นางก็กระโดดลงจากหลังนกอินทรีทองเป็นคนแรก

"น้องหญิง!"

"คุณหนู!" เยี่ยอี้หลันและป้าอวิ๋นรีบกระโดดตามลงมาทันที

เห็นเพียงร่างบอบบางของเยี่ยหร่านอินพลิกแพลงท่าทางกลางอากาศอย่างคล่องแคล่ว สุดท้ายนางอาศัยแรงส่งจากกิ่งไม้ ม้วนตัวตีลังกากลับหลังอย่างสวยงาม แล้วร่อนลงสู่พื้นดินอย่างแผ่วเบา