บทที่ 12 แบบนี้ท่านจีบเมียไม่ติดหรอกนะ

ดวงตาเฉยเมยของเฟิงจิ่วเฉินจ้องมองเยี่ยหร่านอินนิ่งๆ

“เจ้าไม่รู้หรือว่า พวกเราคือคนในพรหมลิขิตของกันและกัน?”

“คนในพรหมลิขิต? หมายความว่าอย่างไร?”

“คือผู้ที่โชคชะตากำหนดมาให้รู้จักและมอบใจให้กัน รักและเคียงคู่กัน และเป็นผู้ที่จะร่วมเป็นร่วมตายด้วยกัน”

เยี่ยหร่านอินไม่ค่อยเชื่อเรื่องโชคชะตานัก นางกะพริบตาพลางยิ้มกล่าวว่า “พรหมลิขิตงั้นหรือ? หึหึ ท่านรู้ไหม เมื่อหลายปีก่อนในหมู่ผู้ฝึกตนเคยมีคำพูดหนึ่งที่นิยมมาก นั่นคือ ‘ชีวิตข้า ข้ากำหนดเอง มิใช่ฟ้าลิขิต’!”

“เจ้าไม่ยินดีผูกวาสนากับข้าหรือ?” เฟิงจิ่วเฉินถามด้วยน้ำเสียงใสกระจ่างไพเราะอย่างราบเรียบ

“ข้อเรียกร้องของท่านสูงเกินไป ข้ากลัวว่าจะทำไม่ได้น่ะสิ”