บทที่ 2  บุรุษรูปงามมักอาภัพ? มิติจักรพรรดิ

"เป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบอะไรขนาดนี้!"

เยี่ยหรั่นอินจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งสมาธิอยู่บนแท่นหยกขาว พลางพึมพำกับตัวเองอย่างอดใจไม่อยู่

ใบหน้าของเขานวลเนียนดั่งหยก ริมฝีปากแดงระเรื่อดุจแต้มชาด เครื่องหน้าทุกส่วนเรียงร้อยกันอย่างสละสลวยและงดงาม ราวกับผลงานชิ้นเอกที่พระเจ้าบรรจงแกะสลักอย่างพิถีพิถัน หาที่ติมิได้แม้เพียงนิด จะกล่าวว่าเขามีรูปโฉมดั่งเทพเซียนที่ล่มเมืองได้ก็คงไม่เกินไปนัก

ยิ่งไปกว่านั้น รอบกายของเขายังแผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายที่ลึกลับและสูงส่ง ทำให้เขาดูไม่เหมือนมนุษย์เดินดิน แต่ราวกับเทพเซียนผู้จุติลงมายังโลกมนุษย์