กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“เพื่อนายท่าน เพื่อบ้านเมือง เพื่อวิทยาศาสตร์ หลู่เหนิงไม่เหน็ดเหนื่อย!” หลู่เหนิงมองดูอิ๋งอีพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงขรึม
“ฮ่า ๆ! ดี! ดีมาก! เจ้าแก้ไขปัญหาใหญ่ได้ข้อหนึ่ง เพียงพอที่จะทำให้กิจการวิทยาศาสตร์ของต้าฉินพวกเราก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น! เจ้าคือผู้มีคุณูปการยิ่งใหญ่อย่างไร้ข้อกังขา! ไป! ไปจัดงานเลี้ยงฉลองชัยให้เจ้า!” อิ๋งอีดึงตัวหลู่เหนิงเดินไปยังรถยนต์
หลู่เหนิงที่เห็นรถยนต์พลอยชะงักงันไปทั้งร่าง เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า “นายท่าน ยางรถเส้นนี้...คือสิ่งใดหรือขอรับ? ใช่ยางพาราที่ท่านเคยเอ่ยถึงก่อนหน้านี้หรือไม่?”
แม้จะอยู่ห่างไกลกันยิ่งนัก ทว่าทุกครั้งที่เรือบรรทุกสินค้าหวนกลับมา ระหว่างอิ๋งอีและหลู่เหนิงล้วนมีจดหมายติดต่อส่งถึงกันเสมอ