เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ประชาราษฎร์ของข้า พวกเขามีพ่อแม่ มีภรรยา มีเด็กของตนเอง อยู่ในต้าฉินของข้า พวกเขาได้รับเบี้ยหวัด อิ่มหนำสำราญ ชีวิตมีความสุข เหตุใดจึงต้องไปยังดินแดนหนาวเหน็บเช่นตาตาร์ด้วยเล่า?”
“ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าลองดูอุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่บนกายทหารใต้อำนาจของข้า เจ้าคิดว่าข้าต้องลงทุนเงินเท่าใดไปกับพวกเขา ถึงจะบ่มเพาะทหารที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ออกมาได้สักคนหนึ่ง?”
“เพียงเพื่อโคแพะไม่กี่ตัว เพียงเพื่อสตรีตาตาร์ไม่กี่คน ข้าจะต้องให้ทหารที่บ่มเพาะมาอย่างประณีตเหล่านี้ ไปส่งไปตายในสมรภูมิกะนั้นหรือ?”
“ราษฎรในชนเผ่าตาตาร์ของพวกเจ้าเป็นคน มีชีวิต แล้วทหารต้าฉินของข้า ไม่ใช่คน ไม่ใช่ชีวิตหรืออย่างไร?”
หลังจากอิ๋งอีกล่าวถ้อยคำครั้งหนึ่งจบ ก็มองดูคาไดลินนาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
คาไดลินนาถึงกับมึนงงไปทั้งตัว