กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หานซิ่นยังไม่ได้จากไป
อิ๋งอีมองดูหานซิ่นด้วยความสงสัย พลางถามหามรรคว่า "เจ้ายังมีเรื่องอันใดอีกหรือ"
หานซิ่นแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ
"มีเรื่องอันใดก็เชิญกล่าวมาเถิด อึกอักยืดยาดไม่สมกับเป็นอุปนิสัยของเจ้าเลย" อิ๋งอีกล่าว
หานซิ่นเม้มริมฝีปาก "นอกจากบนสมรภูมิที่ข้าไม่อึกอักยืดยาดแล้ว ยามอื่น ข้าก็ยังค่อนข้างชักช้าอยู่ขอรับ"
อิ๋งอีจนปัญญาไปวูบหนึ่ง
อุปนิสัยของหานซิ่นค่อนข้างเก็บตัว ดื้อรั้น มั่นใจตนเอง
ทว่ายามอยู่บนสมรภูมิ เขากลับราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน แน่วแน่ มั่นใจ เด็ดเดี่ยว!
ดูท่า นี่คงเผชิญกับเรื่องราวในการดำเนินชีวิตแล้ว
"พูดมาเถอะ! ภรรยาเจ้าหาเรื่องทะเลาะกับเจ้าใช่หรือไม่ อย่างไรเสียเจ้าก็จากบ้านไปเสียนาน ถือเป็นเรื่องปกติ" อิ๋งอีกล่าว