กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หลังจากหลู่เหนิงจากไป อิ๋งอีมิได้พักผ่อน หากแต่เดินไปที่หน้าโต๊ะหนังสือ แล้วเริ่มก้มหน้าเขียนหนังสือขึ้นมา
แม้ลายมือของเขาจะเขียนได้น่าเกลียดยิ่ง ทว่าก็พอจะฝืนจำแนกออกได้กระมัง
อีกทั้งหลังการดัดแปลงพันธุกรรม ความสามารถในการจดจำและความสามารถในการควบคุมร่างกายของเขาล้วนแข็งแกร่งยิ่ง ดังนั้นลายมือจึงยิ่งเขียนยิ่งดีขึ้น ยิ่งเขียนยิ่งคล่องมือ
โดยเฉพาะอักษรอย่างอักษรเสี่ยวจ้วน ข้อกำหนดเรื่องขีดเขียนล้วนได้มาตรฐานและเข้มงวดรุนแรงยิ่งยวด สำหรับอิ๋งอีแล้ว กลับยิ่งเขียนยิ่งดีขึ้น
……
วันรุ่งขึ้น
พระราชวังอาฝาง
ว่าราชการยามเช้า
หลังจากขุนนางฝ่ายบุ๋นบู๊ทั้งปวงคุกเข่าคารวะแล้ว อิ๋งเจิ้งก็มองไปยังเบื้องล่าง
ไม่มีแม้เงาของอิ๋งอี