กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ไม่นานนัก หลายคนก็มาสมทบกำลังกัน
เซียวเหอถามขึ้นว่า "นายท่าน ไม่เก็บข้าวโพดมาสักหน่อยหรือขอรับ"
อิ๋งอีส่ายหน้า "แก่เกินไปแล้ว กินไม่ได้แล้ว รู้อย่างนี้ก่อนออกศึกปราบซงหนู น่าจะกินเสียหน่อย แท้จริงแล้วยุ่งเกินไป ถึงได้ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท"
"กินไม่ได้แล้วหรือ ทำไมถึงกินไม่ได้แล้วเล่า" ผู้คนทั้งหลายมองดูอิ๋งอีด้วยความตื่นเต้นกังวลในทันที หัวใจแทบจะลอยขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย
นี่เป็นถึงธัญพืชที่จะช่วยชีวิตประชาราษฎร์เชียวนะ!
อิ๋งอีกล่าวพลางยิ้มว่า "ข้าหมายถึง ในยามที่ข้าวโพดยังแก่กึ่งสุกกึ่งดิบ ผลผลิตยังอ่อนอยู่ เวลานั้นสามารถนำมากินเล่นเป็นของว่างได้ ก็เหมือนกับข้าวฟ่างนั่นแหละ พอสุกงอมเต็มที่แล้ว มันก็จะแข็งกระด้างมาก จำเป็นต้องนำไปบดเป็นแป้งถึงจะกินได้"