กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อิ๋งอีรับกระดาษจดหมายมาจากมือก่ายเหนี่ยด้วยความอยากรู้อยากเห็น
กระดาษจดหมายยังคงเขียนอักษรด้วยกระดาษเซวียน ซองจดหมายเป็นห่อผ้าที่ทำจากเส้นไหม ดูสุขุมจริงจังยิ่งนัก
หยิบกระดาษจดหมายออกมากวาดสายตามองแวบหนึ่ง อิ๋งอีก็ถามขึ้นทันทีว่า "คนเล่า?"
"กลับไปแล้วขอรับ" ก่ายเหนี่ยกล่าว
อิ๋งอีอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา "น่าเสียดายจริง!"
เขามองดูกระดาษจดหมาย สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย
เนื้อความบนกระดาษจดหมายสั้นกระชับยิ่งนัก มีเพียงบอกก่ายเหนี่ยว่า ความสำเร็จของก่ายเหนี่ยในยามนี้ อาจารย์พอใจยิ่ง
อีกทั้งยังกล่าวว่าเมืองใหม่คือนครในอุดมคติ
ตำหนักศึกษาต้าฉิน คือดินแดนแห่งความฝันของเหล่านักปราชญ์ทั่วใต้หล้า