กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เพียงแต่ว่า บนผิวพรรณขาวบริสุทธิ์ดุจหยกนั้น มีบาดแผลดุร้ายน่าสะพรึงอยู่หลายรอย เลือดสดยังคงไหลรินลงมา ทำลายความงดงามเช่นนี้ไป
อิ๋งอีก้าวขึ้นไปข้างหน้า ลูบคลำผิวของอวี่โม่เบา ๆ
ร่างของอวี่โม่สั่นสะท้านวูบหนึ่ง น้ำเสียงเจือไปด้วยการวิงวอน "นายท่าน..."
อิ๋งอีเพียงจับตาดูบาดแผลของอวี่โม่ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงขรึม "แผลนี้ เกรงว่าจะทิ้งรอยแผลเป็นเอานะ!"
อวี่โม่ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง "จนปัญญาเจ้าค่ะ ผู้ฝึกยุทธ์จะมีใครไม่ทิ้งรอยแผลเป็นบ้าง"
อิ๋งอีสังเกตเห็นเช่นกันว่าบนหัวไหล่ของอวี่โม่ก็มีรอยแผลเป็นจาง ๆ อยู่บ้าง
"ไม่เป็นไร!" อิ๋งอีกล่าว "รอให้บาดแผลเจ้าหายดี ข้าจะหาสมุนไพรลบรอยแผลเป็นให้เจ้า ขจัดรอยแผลเป็นทั่วทั้งร่างของเจ้าออกไปให้หมด"