เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“คุยโวโอ้อวดใครก็ทำได้!” ผู้นั้นกล่าวอย่างเหยียดหยาม “ต่อให้เจ้านำคนมาด้วย ระยะทางไกลเพียงนี้ ก็เพียงพอให้ข้าสังหารเจ้าแล้ว!”
“ลองดูสิ!” อิ๋งอียิ้มเต็มใบหน้า ไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย
โม่เป่ยรีบขวางหน้าผู้นั้นไว้ทันที ตวาดตำหนิด้วยความโกรธว่า “เจ้าจะทำอะไร! วางลงซึ่งดาบ!”
อวี่โม่ก็ชักดาบออกเช่นกัน จ่อไปที่ลำคอของผู้นั้นแล้วกล่าวเสียงเกรี้ยวกราดว่า “วางลงซึ่งดาบ! มิฉะนั้นข้าไม่รังเกียจที่จะสังหารเจ้า! เพื่อชำระสำนักให้แก่สำนักม่อของข้า!”
ผู้นั้นแสยะยิ้มขึ้นมาคราหนึ่ง “พวกเจ้าเป็นคนทรยศจริงๆ! ก่อการทรยศต่อสำนักม่อ!”
“เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้!” โม่เป่ยใบหน้าเปี่ยมด้วยเพลิงโทสะ กู่ร้องตะโกนใส่ผู้คนทั้งหลายอย่างคลุ้มคลั่ง “พวกเจ้ามองไม่เห็นหรืออย่างไรว่าคุณชายอิ๋งอีได้กระทำสิ่งใดไปบ้าง?”