ตอนที่ 157 อิ๋งเจิ้ง: ผู้ใดตีบุตรเรา! อิ๋งอี: ข้าเป็นคนตี!

มองดูผู้คนทั้งหลายที่คุกเข่าราบไปทั่วพื้น ในใจของอิ๋งอีรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

เขาคิดไม่ถึงว่าผลลัพธ์ของการโต้วาทีครั้งนี้จะดีถึงเพียงนี้ ถึงกับสยบใจผู้คนได้มากมายถึงเพียงนี้โดยตรง

ทว่า เขารู้สึกว่าหัวใจสำคัญยังคงเป็นการช่วยส่งเสริมครั้งหนึ่งนี้ของหยางจื่อ

ตั้งแต่แรกเริ่มเขาไม่ได้คิดจะให้มหาบัณฑิตไม่กี่คนนี้ตาย มิเช่นนั้นก็คงไม่คอยขัดขวางฝูเซิงมาโดยตลอด

แต่คิดไม่ถึงว่า หยางจื่อจะเป็นคนเที่ยงตรงไม่โอนอ่อนอย่างแท้จริง รู้สึกว่าตนเองผิดก็ยอมรับผิด ถูกตีก็ต้องยืนตรง ถึงกับฆ่าตัวตายในทันที สละชีพเพื่อคุณธรรมไปแล้ว

ดังนั้น เขาจึงให้หานซิ่นตั้งรูปปั้นให้แก่หยางจื่อ

จุดประสงค์ที่เขามา แท้จริงแล้วก็เพื่อฉวยโอกาสนี้สร้างชื่อเสียงให้กับนามเรียกขานสำนักบัณฑิตที่เก้า