กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อิ๋งอีเห็นหานซิ่นมีสภาพเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “หานซิ่น บนพื้นล้วนมีแต่มูลม้า เจ้าไม่รังเกียจว่าสกปรกหรือ?”
“มีอันใดให้ต้องรังเกียจกัน?” หานซิ่นกล่าวอย่างไม่แยแส “หากข้ามีม้าศึกเช่นนี้ ต่อให้นอนร่วมกับมันทั้งวันทั้งคืนก็ยังได้ จะไปรังเกียจมูลม้าได้อย่างไร? ผู้ทำการใหญ่ ไม่ถือสาเรื่องหยุมหยิม ไม่ถือสาเรื่องหยุมหยิม! คุณชาย รีบบอกข้าเถิด สิ่งนี้คือสิ่งใดหรือ?”
อิ๋งอีกล่าว “เกือกม้า”
“เกือกม้า? เกือกม้า!” ในดวงตาของหานซิ่นมีประกายเจิดจ้าวูบไหว ยิ่งมองก็ยิ่งชื่นชอบ “เกือกม้านี้ สามารถยืดอายุขัยของม้าศึกได้! ม้าศึกทั่วไป สามถึงห้าปี กีบม้าก็ต้องพังเสียหายเป็นแน่! เมื่อมีเกือกม้านี้ ก็สามารถคุ้มกันกีบม้า อายุขัยม้าศึกก็สามารถยืดออกไปได้!”
“แล้วอุปกรณ์อีกสองชิ้นนี้เล่า คือสิ่งใด?” หานซิ่นถาม
เซียวเหอกล่าว “คืออานม้ากับโกลนม้า”