กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อิ๋งอีเหลือบมองเหมิงอี้แวบหนึ่ง “สายตาคับแคบ! พ่อค้าแล้วมันทำไม? อย่างหลี่ปู้เหวยมิใช่มีชาติกำเนิดเป็นพ่อค้าหรอกหรือ? พ่อค้าเหตุใดจึงต้องต่ำต้อยกว่าผู้อื่นหนึ่งขั้นด้วย? บัณฑิต ชาวนา ช่าง พ่อค้า ล้วนต้องมีคนทำ แนวคิดของพวกเจ้าที่ว่าใครสูงส่งกว่าใครเช่นนี้มันผิดมหันต์”
“หากเป็นเช่นนี้กันหมด ทุกคนต่างอยากเข้ารับราชการ ไม่มีใครทำนา ไม่มีใครใช้แรงงาน ไม่มีใครทำการค้า ทุกคนมานั่งล้อมวงคุยกันว่าชีวิตชนชั้นสูงของตนเองเลิศเลอเพียงใดหรือ? ป่านนี้คงอดตายกันหมดแล้ว!”
เหมิงอี้อ้าปากค้าง ไร้คำโต้ตอบ
พวกเขาได้รับการปลูกฝังแนวคิดเช่นนี้มาแต่วัยเยาว์ บัณฑิต ชาวนา ช่าง พ่อค้า พ่อค้าย่อมต่ำต้อยที่สุด ในชั่วครู่ชั่วประเด็นเช่นนี้ จึงไม่อาจเข้าใจเหตุผลที่อิ๋งอีกล่าวได้จริงๆ