เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เซียวเหอยังคงอยู่ในอาการสะลืมสะลือมึนงงทั้งตัว เดินตามอิ๋งอีมาถึงตำบลแห่งหนึ่ง
อยู่นานทีเดียว เซียวเหอจึงเอ่ยกับอิ๋งอีว่า "นายท่าน หานซิ่นผู้นี้ข้าเคยได้ยินชื่อมาบ้าง เป็นถึงหลานของฮั่นเซียงอ๋อง ทว่าตกต่ำเสื่อมถอยลงแล้ว ยามปกติแม้แต่อาหารการกินยังไม่อาจรับรองได้ คนผู้นี้เกรงว่า..."
อิ๋งอีโบกมือ พลางกล่าวว่า "คนผู้นี้มีพรสวรรค์ยิ่งใหญ่"
ต้องยอมรับว่า ไม่ว่าจะเป็นหานซิ่นหรือจางเหลียง โดยเนื้อแท้แล้วต่างก็เป็นทายาทตระกูลสูงศักดิ์ และมีเพียงทายาทตระกูลสูงศักดิ์เท่านั้น จึงจะมีรากฐานที่สั่งสมมาให้พวกเขาได้ศึกษาเล่าเรียน
มิเช่นนั้นแล้ว คนธรรมดาสามัญชั่วชีวิตก็ไม่อาจได้คบหาความรู้เหล่านี้
เซียวเหอได้ยินเช่นนั้น ก็มิได้ซักถามต่ออีก
ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงถนนสายหลัก มีพ่อค้าแม่ค้ามากมายกำลังวางจำหน่ายสิ่งของ