กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ราตรีสงัด
ตระกูลหวัง
หากเป็นยามปกติ ทั่วทั้งตระกูลหวังคงดับไฟนอนไปนานแล้ว
ทว่าในวันนี้ ภายในห้องนอนของหวังเจี่ยนยังคงมีแสงเทียนวูบไหว ส่องประกายสว่างลอดผ่านกรอบหน้าต่างออกมา
ในขณะเดียวกัน ภายในห้องยังแว่วเสียงขยับซอกแซก กระทั่งยังได้ยินเสียงร้องอุทานและเสียงชื่นชมดังขึ้นเป็นระยะ ๆ
“ดี! ดียิ่งนัก!”
“ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!”
“แฮะ ๆ! ที่แท้ยังทำเช่นนี้ได้ด้วย! สะใจจริง!”
หวังเปิ่นที่อยู่นอกประตูทนฟังต่อไปไม่ไหวอย่างแท้จริง จึงเคาะประตูแล้วตะโกนกล่าวว่า "ท่านพ่อ พักผ่อนแต่หัวค่ำเถิด ท่านอายุมากถึงเพียงนี้แล้ว ก็ต้องเพลา ๆ ลงบ้างนะขอรับ!"
ทันทีที่ได้ยินความเคลื่อนไหว หวังเจี่ยนในห้องก็เป่าดับตะเกียงทันที