ตอนที่ 47 ถ้าได้กินมันเทศก็คงดี

อิ๋งอีมองดูแผ่นไม้ไผ่ที่กองรวมกันอยู่บนโต๊ะ รวมถึงกองหนาเตอะที่สุมอยู่บนพื้น ก็รู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าอย่างยิ่ง

การเป็นฮ่องเต้นี่ไม่ใช่งานที่คนทั่วไปจะทำได้จริง ๆ

หากตนได้เป็นฮ่องเต้ คาดว่าคงเป็นฮ่องเต้ที่เกียจคร้านที่สุดในโลก เอาแต่นอนเอกเขนกบนตักสามพันหญิงงามทุกเมื่อเชื่อวัน ไม่อยากไปว่าราชการยามเช้า

หากต้องให้เขาเป็นฮ่องเต้จริง ๆ เขาจะต้องงัดระบบสภาเสนาบดีชุดนั้นออกมาใช้แน่นอน แล้วตนเองก็ทำตัวเป็นเถ้าแก่ปล่อยฝ่ามือ

เมื่อมองดูท่าทางเตลิดหนีหัวซุกหัวซุนของอิ๋งอี อิ๋งเจิ้งก็อดไม่ได้ที่จะแย้มสรวล

สีหน้าที่เขามองส่งอิ๋งอีช่างอ่อนโยนยิ่งนัก

“นึกไม่ถึงว่าจะมีคนไม่อยากเป็นฮ่องเต้” อิ๋งเจิ้งเองก็จนปัญญาแล้วเช่นกัน