กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังอ่านจบ สีหน้าและแววตาของซ่งหลีก็อ่อนโยนลงเล็กน้อย
“โตกันหมดแล้วสินะ…”
ก่อนจะยึดสายแร่ปราณวิญญาณนี้ได้ ซ่งหลีกับคนอื่น ๆ เตรียมเฝ้าอยู่ที่นี่ต่อไป
ส่วนอีกด้านหนึ่ง แผงน้ำชาของจู้เหล่าลิ่วก็มีแขกไม่ได้รับเชิญสองคนมาเยือน
“อืม~ ชาหอมจัง”
หลัวจิงเปิดแก้วเก็บความร้อนที่วางอยู่บนโต๊ะ สูดกลิ่นเข้าเต็มปอด กำลังจะดื่มแต่ชะงักมือเสียก่อน
เขามองดอกไม้พิษและหญ้าพิษที่ลอยอยู่ในแก้ว แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
“น่าเสียดาย”
“ในที่สุดก็รู้แล้วหรือว่าชาที่เก็บได้ข้างทางดื่มส่งเดชไม่ได้” เว่ยเซิงเฉินจ้องเขาพลางกล่าว
หลัวจิงยิ้มตาหยี “ฉันก็มีงานอดิเรกอยู่แค่นี้”