กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ย่อมได้ ย่อมได้ จริงสิ” จู่ ๆ อู่เหนียนฝอจื่อก็นึกบางอย่างขึ้นมา “ระยะนี้อาตมาเรียนเวทวิชาทำนายวาสนาคู่มาอย่างหนึ่ง”
แม้วาสนาคู่จะถูกกำหนดแล้ว และยามนี้ใช้เวทวิชาคำนวณก็ไม่มีความหมาย แต่ชวีเหยียนยังคงสนใจไม่น้อย
หลังกลับถึงจวน เธอจึงเชิญอู่เหนียนฝอจื่อมาทำนายวาสนาคู่
เมื่ออู่เหนียนฝอจื่อร่ายวิชาอยู่ครู่หนึ่ง ก็เห็นด้ายแดงที่ปรากฏบ้างเลือนหายบ้างเส้นหนึ่งผุดขึ้นจากข้อมือของชวีเหยียน
“มีอยู่จริงเสียด้วย”
“วรยุทธ์นี้เก่งกาจอยู่หลายส่วนจริง ๆ ไม่รู้ว่าปลายอีกด้านของด้ายแดงลอยไปทางใด...”
ผู้คนที่ยืนชมอยู่ด้านข้างอดสนทนากันไม่ได้ ชวีเหยียนเองก็มองด้ายแดงบนข้อมือค่อย ๆ ลอยไปในทิศทางหนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าจึงแข็งค้างลงทีละน้อย