กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขณะที่พิษแล่นถ่ายโอนจากร่างของสวีเมี่ยวเหยียนเข้าสู่ร่างของชวีมู่โยว เธอสัมผัสได้ว่าความเจ็บปวดแสนสาหัสนั้นทุเลาลงไปมาก และในทางกลับกัน สีหน้าของชวีมู่โยวก็ยิ่งย่ำแย่ลง
หลังจากย้ายพิษทั้งหมดมาไว้ที่ตัวเอง ชวีมู่โยวก็หลุบตาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้ม “เธอว่าพวกเรายังจะหนีรอดออกไปได้ไหม?”
สวีเมี่ยวเหยียนขมวดคิ้วจ้องมองเขา “ถ้านายอยากไป เมื่อไหร่ก็ไปได้ทั้งนั้น”
“นั่นมันเมื่อก่อน ด้วยความกรุณาของเธอ ตอนนี้ฉันบาดเจ็บสาหัส” ชวีมู่โยวเงยมือก้นขึ้นมา ในฝ่ามือปรากฏกริชเล่มเดิมที่ยังเปื้อนเลือดอยู่
วินาทีที่เห็นกริชเล่มนี้ เส้นประสาทของสวีเมี่ยวเหยียนก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที