กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ทำไมถึงไม่เข้าไปในเมืองอวี้จูล่ะ?”
เดิมทีซ่งหลีนึกว่าเธอจะสนใจของขึ้นชื่อพวกนั้นในเมืองอวี้จูเสียอีก
ทว่าจ้าวปิงถงกลับส่ายหน้า: “ที่นี่ทำให้ฉันนึกถึงบ้านเกิดของฉัน ที่นั่นก็อยู่ติดชายฝั่งเหมือนกัน ทุกเช้าจะได้เห็นเปลือกหอยมากมายถูกซัดขึ้นมาบนชายหาด ฉันยังคงชอบสถานที่แบบนี้มากกว่า”
เมื่อกล่าวจบ จ้าวปิงถงก็นำสิ่งของที่ตนเก็บมาได้ตลอดช่วงเช้านี้ออกมาอวดให้พวกเธอได้ดู จากนั้นก็แย้มยิ้มอย่างขัดเขินเล็กน้อย
“ใคร ๆ ต่างก็บอกว่าผู้บำเพ็ญมรรคาต้องละทิ้งอดีต ไม่อาจถูกเรื่องทางโลกพันธนาการได้ แต่เวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ฉันกลับยังคงปล่อยวางไม่ได้เสียที ความทรงจำในวัยเด็กเหล่านั้น ยังคงผุดขึ้นมาในหัวเป็นครั้งคราวอยู่เสมอ”