กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่เซียวอวิ๋นหานเดินเข้ามา เขาก็นำภาพวาดของเหล่าอสูรหญิงเยี่ยนเม่ยใส่ลงในอ่างไฟด้วย
ซ่งหลีช้อนตาขึ้น มองดูการกระทำของเขา
“ตอนนี้นายจำหน้าตาของคนเหล่านั้นได้แล้วหรือยัง?”
“จำได้แล้ว”
เซียวอวิ๋นหานพยักหน้า ก่อนนั่งลงข้าง ๆ และมองภาพวาดในอ่างไฟมอดไหม้จนหมดอย่างเงียบงัน
“พอจำได้ ฉันก็รู้สึกว่าการมีอยู่ของคนเหล่านั้นไม่สำคัญอีกแล้ว พวกเขาน่าชิงชังหรือไม่ มีใจสำนึกผิดหรือเปล่า... ล้วนไม่มีความหมายอีกต่อไป
พ่อของฉัน... เป็นคนน่าเสียดายมาก ฝ่าบาทเป็นผู้บอกฉัน”
ซ่งหลีนึกขึ้นได้เช่นกันว่า ครั้งหนึ่งตอนที่พวกเขาเดินทางไปนครหลวง จักรพรรดิเฉียนเคยเรียกเซียวอวิ๋นหานเข้าพบตามลำพัง