กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หมัดของลู่เหยี่ยนทำให้องค์ลามะอู๋ถัวร้องโอดโอยอยู่นานพักใหญ่ สุดท้ายก็ยังต้องฝืนรวบรวมสติขึ้นมาเพื่อพิจารณาภาพวาดของหญิงสาวทั้งสามคน
เมื่อเพ่งมองอย่างละเอียดแล้ว กลับพบเบาะแสบางอย่างเข้าจริง ๆ
องค์ลามะอู๋ถัวชี้ไปยังภาพวาดภาพหนึ่งด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา
“สตรีคนอื่นอาตมาไม่เคยพบ แต่คนผู้นี้ อาตมาจำได้... นางตายไปแล้ว”
“ตายแล้ว?!” เซียวอวิ๋นหานหันขวับมาทันที คิ้วขมวดเล็กน้อย
เขายังไม่ได้ไปคิดบัญชีแค้นกับพวกนางเลย เหตุใดถึงตายไปง่าย ๆ เช่นนี้?
“ตายได้อย่างไร?” ซ่งหลีถามต่อ
ลูกตาขององค์ลามะอู๋ถัวกลอกไปมา ครุ่นคิดว่าจะหาทางเอาชีวิตรอดให้ตนเองได้อย่างไร ทว่าในเวลานั้น ซ่งหลีก็เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มในดวงตา