กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สวี่เมี่ยวเหยียนที่กำลังหลับใหลก็มีสีหน้าขมวดคิ้วแน่นไม่ต่างกัน มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อไว้แน่น
“ฉันไม่ใช่คนทรยศ ฉันไม่ได้ทรยศ... ฉันไม่ใช่คนทรยศ ฉันไม่ได้... ไม่ได้ ฉันไม่ใช่ผู้บำเพ็ญมาร!!”
คนเดียวที่มีอาการดีกว่าคนอื่นอยู่บ้างก็คือโฉวหลิง
“พวกเธอไปไหนกันหมดแล้ว... อย่า อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียวสิ น่ากลัวจะตาย... เมี่ยวเหยียน ซ่งหลี ปิงถง? ไม่มีใครอยู่เลยเหรอ? ถ้าพวกเธอกล้าแกล้งฉันล่ะก็ ฉันจะฟ้... ฟ้องอาจารย์ของฉัน...”
ซ่งหลีหลับสนิทไร้ความฝันตลอดทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้น นางตื่นแต่เช้าด้วยสภาพจิตใจที่สดชื่น ก่อนจะลงมาชั้นล่าง สายตาจงใจมองไปทางประตูด้านนอกโรงเตี๊ยม
รูปปั้นหินสองหัวที่เฝ้าอยู่ด้านนอกหายไปแล้ว